Kıtlık yıllarıydı… 
Hz. Ömer dolaşırken, fevkalâde semiz bir deve gördü. Çobanı çağırıp sordu:
“Bu semiz devenin sahibi kim?”
Çoban, “Oğlunuz Abdullah” deyince can evinden vurulmuşa döndü. Çünkü o
Ömer’di, adâlet timsali Ömer! Öyle ki, yönettiği insanlar ondan bir metre
fazla kumaşın hesabını sorabiliyorlardı.
Oğlu Abdullah’ı buldu:
“En semiz deve seninmiş oğlum, diğerleri bir deri bir kemik, bu nasıl oldu?”
Abdullah makul ve mantıklı gerekçeler sıralamaya başlayınca Hz. Ömer bir el
hareketiyle oğlunu susturdu:
“Sus ey Abdullah! İşin aslını ben sana anlatayım: Halifenin oğlunun devesidir
diye en iyi otları senin devene yedirdiler, en besleyici otların yeşerdiği
bölgeyi senin devene ayırdılar.
Sadece senin devene çok iyi baktılar. Şimdi bu deveyi al, sat, ana parayı ayır,
kârını hemen bana getir, Beytü’l-Mal’e (devlet hazinesine) devredelim. Çünkü
halife unvanı devletindir. Devletin unvanı ile kazanılan para da devlete aittir.
Aksi halde nüfuz ticareti yapmış oluruz. Bu da bir nevi helal malı harama
dönüştürür.”Hassasiyete bakarmsınız/
bizler az ve çok arasında bocalarken hayatımız geleceği kuşkulu bir yarın
arasına sıkışmış bir dilenci gibi / varlarıyla şımaran yoklarıyla rezil
olan/varlığının dahada cok var olması için ha bire dilendikçe dilenen /var
olanlarında hakkını veremeyen /hatta o verdğimiz kısmıda elimiz titreyerek
veren/titreyen elde bizim değildi halbuki/
Onlarsa hayatlarına girecek olan zerre miktar haramın hesabını altını ölçen bir
terazi gibi en hassas terazide ölçüp hakkı hakkına teslim etme yoluna
düşüyorlar..
üstad Bediüzzamanında dedği gibi
Bu asrın bir hassası şudur ki; hayat-ı dünyeviyeyi, hayat-ı bâkiyeye bilerek
tercih ettiriyor. Yâni kırılacak bir cam parçasını, bâkî elmaslara bildiği halde
tercih etmek bir düstur hükmüne geçmiş.
Ben bundan çok hayret ediyordum. Bugünlerde ihtar edildi ki: Nasıl bir uzv-u
insanî hastalansa, yaralansa sair âza vazifelerini kısmen bırakıp onun imdadına
koşar; öyle de, hırs-ı hayat ve hıfzı, zevk-i hayat ve aşkı taşıyan ve fıtrat-ı
insaniyede dercedilen bir cihaz-ı insaniye, çok esbab ile yaralanmış, sair letaifi
kendiyle meşgul edip sukut ettirmeye başlamış; vazife-i hakikiyelerini onlara
unutturmağa çalışıyor.
Hem nasılki bir cazibedar, sefihâne ve sarhoşâne şa'şaalı bir eğlence bulunsa
, çocuklar ve serseriler gibi büyük makamlarda bulunan insanlar ve mesture
hanımlar dahi o cazibeye kapılıp hakikî vazifelerini ta'til ederek iştirâk
ediyorlar; öyle de, bu asırda hayat-ı insaniye, hususan hayat-ı içtimaiyesi öyle
dehşetli fakat cazibeli ve elîm fakat meraklı bir vaziyet almış ki; insanın ulvî
lâtifelerini ve kalb ve aklını, nefs-i emmaresinin arkasına düşürüp pervane gibi
o fitne ateşlerine düşürttürüyor.
Evet hayat-ı dünyeviyenin muhafazası için zaruret derecesinde olmak şartıyla,
bazı umûr-u uhreviyeye muvakkaten tercih edilmesine ruhsat-ı şer'iye var.
Fakat yalnız bir ihtiyaca binaen, helâkete sebebiyet vermeyen bir zarara göre
tercih edilmez, ruhsat yoktur. Halbuki bu asır, o damar-ı insanîyi o derece
şırınga etmiş ki; küçük bir ihtiyaç ve âdi bir zarar-ı dünyevî yüzünden elmas
gibi umur-u diniyeyi terkeder.
Evet insaniyetin yaşamak damarı ve hıfz-ı hayat cihazı, bu asırda israfat ile ve
iktisadsızlık ve kanaatsızlık ve hırs yüzünden bereketin kalkmasıyle ve fakr u
zaruret-i maişet ziyadeleşmesiyle o derece o damar yaralanmış ve şerait-i
hayatın ağırlaşmasıyle o derece zedelenmiş ve mütemadiyen ehl-i dalâlet
nazar -ı dikkati şu hayata celb ede ede o derece nazar-ı dikkati kendine
celbetmiş ki; edna bir hâcât-ı hayatiyeyi, büyük bir mes'ele-i diniyeye tercih
ettiriyor
Evet bu asrın en önemli hastalığı :dünyaya haddinden fazla paye verme..
Her şeye dünya gözüyle bakma değerlendirme...
Bütün himmetini enerjisini dünya işlerine tahsis etme...
Oysa İslam "garip Ümmeti" işaret etmiyormu/ Müslümanlar garip Ümmettir/
Yani Yahudiler gibi sadece dünya Hıristiyanlar gibi sadece ahireti temel
almıyor.. Dünya-Ahiret ikisini de temel alır ve bu dengenin gözetilmesini
istiyor/ Bu acaip asrın bu acayip ve kötü hastalığına karşı yine Kuran veSünneti
Seniyyenin düsturlarını kendisine rehber alan müminler dayanabilirler/Onlara
tutunanlar herdaim kurtuluşa erecek özelleşip güzelleşecektir..
Dünya dedğimiz/ yediğimiz/ içtiğimiz/ giydiğimiz/ Allah için yedirdiğimiz/
içirdiğimiz giydirdiğimizdir/İnsan insanın yurdu ise Dünyamızda bu yurt kadar/
gerisi değil hiçbirşey bize ait değildir."
hazreti alinin bir mahkum gibi dünyayı
hapse benzetip söyledği cümllere bakarsak işin ciddiyetini anlarız sanırım..
"Bana boş gurur verdin süslü göründün.
Gerçek hiç de öyle değil.
O halde beni bırak başkalarıyla uğraş
Çünkü ben seni üç kere denedim. Ömrün az, sohbetin kötü ve insanları
tehlikeye atman ne kadar kolay"
ve varını yoğunu ahireti için veren hzreti Ebu bekir
"Gördüm ki dünya size doğru gelmekte/ Niçin geliyor!/ Kuşatmak için sizi/
Bana öyle geliyor ki sizler de ipekten perde ve döşemeler/ atlastan yastık
ve şilteler edinecek ve yün yataklarda yatmaktan/ diken üzerinde
yatıyormuşçasına acı duyacaksınız" diyor
Ve bu yüzden Hz. Ömer şöyle diyordu/ "Medinenin dış mahallelerinden birinde
Âmâ bir ihtiyar kadın vardı/
Her gün ona uğrayıp yardım etmek isterdim/
Fakat ne zaman gitsem, benden evvel birinin uğrayıp her işi yaptığını
görürdüm/
Merak ettim her gün bu sevabı işleyen kimdir diye/ Bir gün çok erkenden
yanına uğradım ihtiyarın/ Ne göreyim/ Bu hayrı işleyen Ebu Bekir değil mi"
Onlar ellerinin tersi ile değil ellerini dünyaya uzamaktan haya edenler..
Dünyayı bu gözle değerlendirip helal dairesinde kalıp harama el
uzatmayan/gözüyle bakmayankulağını men eden ahireti gerçek vatan olarak
bilerek dünyayı onu kazanmaya vesile bilerek yaşayan kirlenmeden temiz
yaşayan Allah dostlarında olmak duası ile derken terazisisinde dünyayı ağır
tutup NAR_A talip olanlardan değil dünyayı aç kalma korkusundan uzak bir
pula satıp NUR-A talip olanlar safında olanlardan eykesin Rabbim
bizi....pazarınız hayr olsun ..
Terazimiz/NAR-mı ölçüyor/NUR-mu
TEK HECE
Kimsesizim hısmım da yok,hasmım da
Görünmezim cismim de yok, resmim de
Dil üzmezim,tek hece var ismimde
Barınağım gönül denen yer benim
Bayrağı takmam hakkım
Bir Cumhuriyet Bayramı esnasında Bediüzzaman Said Nursi ve talebeleri Afyon hapishanesinde tutuluyorlardı.
Her zamanki gibi gizli cemiyetler kurmak gibi uyduruk bir suçlamayla yargılanıyorlardı.
Bediüzzaman, çok kötü şartlara sahip hapishanenin camları kırık büyük bir koğuşun dondurucu soğuğunda adeta ölüme terk edilmişti.
Bunlar yetmiyormuş gibi her fırsatta çeşitli tahrik yolları deneniyordu.
Günlerden 29 Ekim’di. Afyon Hapishanesi Müdürü Mehmet Kayıhan, Said Nursî’nin koğuşuna Türk bayrağı asar. Amacı bellidir: Onu ve talebelerini tahrik etmek.
Her zaman olduğu gibi Bediüzzaman ve talebelerini tanımayan, anlamayan veya anlamak istemeyen yöneticiler bayrak hadisesi ile suçlanacak müşahhas delil peşindeydi.
Halbuki, Bediüzzaman’ın hayatı o bayrağın temsil ettiği mana uğruna yapılmış fedakarlıklarla doluydu.
Birinci dünya savaşında Ruslara karşı gönüllü alay kumandanı olarak çarpışmış ve yaralanıp esir düşmüştü.
İstanbul’u işgal eden İngilizlere karşı ise kimsenin cesaret edemediği çıkışlarla halkı uyandırmıştı.
Bayrağı gören Bediüzzaman Said Nursi, el yazısıyla hapishane müdürü ve o günkü ülke yöneticilerine ders vererek şu notu gönderir.
“Müdür Bey size teşekkür ederim ki;
Kurtuluş Bayramının bayrağını benim koğuşuma taktırdınız. Hareket-i Milliyede İstanbul’da İngiliz ve Yunan aleyhindeki Hutuvat-ı Sitte eserimi tab ve neşrile belki bir fırka kadar hizmet ettiğimi Ankara bildi ki Mustafa Kemal şifre ile iki defa Ankara’ya taltif için istedi.
Hatta demişti: Bu Kahraman Hoca bize lazımdır .
Demek benim bu bayramda bu bayrağı takmak hakkımdır
Said Nursi
Nusret sabırla birlikte gelir
Sen, yakini bir imanla, tam bir rıza ile 
için çalışmaya muktedir olabilirsen çalış; şayet buna muktedir olamazsan, hoşuna gitmeyen şeyde sabırda çok hayır var.
Şunu da bil ki nusret sabırla birlikte gelir,
kurtuluş da sıkıntıyla gelir, zorlukta da kolaylık vardır,
bir zorluk iki kolaylığa asla galebe çalamayacaktır.
Kütüb-i Sitte
umut huzmelerine teşekkür ederim
